Λοχίας Καβαλτζής

"Θα φύγουμε όλοι μαζί"

Μια συγκινητική και αυθεντική μαρτυρία , έτσι όπως πρέπει να  την μάθουν μια μέρα  τα παιδιά  και να αγαπήσουν την πατρίδα τους.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι μια εθνική επέτειος που τιμά την πατρίδα μας για πολλούς ιστορικούς λόγους.

 Είναι ημέρα μνήμης, και η φλόγα της εθνικής επετείου πρέπει να συνεχίσει να είναι αναμμένη στις καρδιές των Ελλήνων, ώστε να θυμίζει το ιστορικό γεγονός με προβληματισμό και εθνική υπερηφάνεια.

Αφορμή για να γράψουμε τις σειρές αυτές στάθηκε η αλήθεια που συναντήσαμε στα μάτια ενός ανθρώπου 88 χρονών σήμερα. 

Τα μάτια του δακρύζουν ακόμα και μας παρασύρουν, καθώς η μνήμη χαρίζει ομορφιά και αξία σε αυτό το μνημόσυνο...

Ο Νίκος Καβαλτζής περιγράφει τον πεσόντα στρατιώτη Δημήτριο Καβαλτζή, αδελφό του πατέρα του, ο οποίος έπεσε μαχόμενος για την πατρίδα στα βουνά της Βορείου Ηπείρου. 

Μετά την  αναφορά στον πεσόντα στρατιώτη Ιωάννη Μαμαντζή (μνημείο πεσόντων) πλατεία Ελευθερίας Πεδινού Κιλκίς, φέτος θα γίνει αναφορά στον Λοχία Δημήτριο Καβαλτζή και κατάθεση στεφάνου από συγγενικό πρόσωπο ,  η έρευνα συνεχίζεται, για όλους τους πεσόντες του μνημείου,  καθώς θα γίνει ψηφιοποίηση σε ενότητα της  ιστοσελίδας pedino gr σε συνεργασία με τον διαχειριστή Παναγιώτη Σταυρούλη .

Πρόκειται για μια επιθυμία των κατοίκων του χωριού Πεδινού, προκειμένου η γιορτή να μην είναι απλώς τυπική, αλλά ουσιαστική.

Ο πατέρας του ήρωα, ο Χρήστος Καβαλτζής, καταγόταν από το χωριό Γενίκιοϊ της Ανατολικής Θράκης. 

Είχε τελειώσει το γυμνάσιο στην πόλη των Σαράντα Εκκλησιών, καθώς θεωρούσε ότι ο άνθρωπος που δεν ξέρει και δεν αγαπά τα γράμματα δεν μπορεί να ζήσει ελεύθερος, αλλά πέφτει θύμα εκμετάλλευσης. 

Το 1922, εκείνος και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στο χωριό Πεδινό.

 Για πολλά χρόνια διατέλεσε γραμματέας της κοινότητας και ήταν ο πρώτος που οργάνωσε τα πρακτικά των αποφάσεων για το χωριό, τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.

Όταν ήρθαν από την πατρίδα, ο γιος του, Δημήτριος Καβαλτζής, ήταν 12 χρονών και τελείωσε το δημοτικό σχολείο εκεί. 

Στο χωριό δεν υπήρχε ακόμη σχολικό κτίριο, λόγω της μετακίνησης και των πολλών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι πρόσφυγες. 

Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με τις αγροτικές εργασίες, όπως οι περισσότεροι, και προσέφερε στα κοινά του χωριού με κάθε ευκαιρία, χωρίς ποτέ να αδιαφορεί.

 Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά.

Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος, ήταν 29 ετών. 

Επιστρατεύθηκε και έφυγε αμέσως για το μέτωπο. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του, μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία βύθισε την οικογένειά του και ολόκληρο το χωριό στο πένθος: τα δύο του παιδιά Θεώδορος και Φωτεινή και η γυναίκα του έφυγαν από την ζωή κατά την διάρκεια ενός απροόπτου δυσάρεστου γεγονότος.

Το τραγικό μαντάτο έκανε ράκος τον λοχία. Η φιλία και η παρηγοριά των συνφαντάρων του τον βοήθησαν να αντέξει τον αβάσταχτο πόνο και να συνεχίσει τον αγώνα.

 Εξαιτίας αυτού του θλιβερού γεγονότος, ένα σπάνιο παράδειγμα προς μίμηση σημάδεψε τη ζωή του στρατιώτη και τον μετέτρεψε σε ήρωα στις καρδιές όλων των Ελλήνων κατά τα δύσκολα χρόνια του πολέμου.

Καθώς στο μέτωπο πολεμούσαν και τα άλλα δύο αδέλφια του, και του θλιβερού γεγονότος της οικογένειας, του δόθηκε ειδική άδεια (χάρη) να επιστρέψει στο χωριό του και στους συγγενείς που τον περίμεναν. 

Τότε, ο Λοχίας Δημήτριος Καβαλτζής έδωσε την ηρωική απάντηση: "Θα φύγω από το μέτωπο όταν θα φύγουμε όλοι μαζί".

Μετά από λίγες ημέρες τραυματίστηκε βαριά, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στους ανωτέρους του και στους στρατιώτες που πολεμούσαν στο πλευρό του. 

Υψηλόβαθμο στέλεχος του στρατού έμαθε για τον λοχία και ζήτησε να τον δει. Συγκινημένος τον ρώτησε: "Τι θέλεις να κάνω για σένα;" και εκείνος του απάντησε: "Εγώ θα πεθάνω· θέλω να πας να βρεις τον γιο μου τον Χρήστο και να τον φιλήσεις από εμένα".

Η ιστορία γίνεται ακόμη πιο συγκλονιστική, καθώς τον έθαψε ο ίδιος του ο αδελφός.

Ο στρατιωτικός, μετά τη λήξη του πολέμου, εκπλήρωσε την επιθυμία του Λοχία και βρήκε τον γιο του, τον Χρήστο, στο χωριό Πεδινό.

Στο πολεμικό Μουσείο της Αθήνας υπάρχει η φωτογραφία του και η ηρωική απάντηση όταν αρνήθηκε να επιστρέψει στο σπίτι του.

Αυτή η ηρωική πράξη και η απάντηση του λοχία "Θα φύγουμε όλοι μαζί" έγινε είδηση στις εφημερίδες της εποχής, μιλώντας βαθιά στις καρδιές όλων των Ελλήνων από τότε μέχρι και τις μέρες μας.

Αθάνατος.!

............

Σε έρευνα  των παιδιών της οικογένειας πριν λίγα χρόνια να βρούνε τα οστά του ήρωα συγγενή τους  επισκέφτηκαν την περιοχή που σκοτώθηκε και ζήτησαν πληροφορίες .

Η έρευνα συνεχίζεται.

Μια ουσιαστική προσφορά των κατοίκων του χωριού Πεδινού για την διάσωση της ιστορικής μνήμης .

Έτσι σώζεται ο τόπος μας , στην μνήμη Ηρώων .

.............

Αυθεντική μαρτυρία:Νίκος Καβαλτζής κάτοικος Πεδινού.

Έρευνα:Μόνικα Σωτηριάδου. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στρατιωτικά αρχεία των πεσόντων του Κιλκίς, ο Δημήτριος Καβαλτζής, γεννημένος στο Πεδινό το 1911, τραυματίστηκε στις μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου και απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 1941 στο ΧΙ Β' Ορεινό Χειρουργείο, στην περιοχή Τσερεβόντε (Cerevoda) της Αλβανίας.